Verbindende waarde(n)

connect-20333_640“Ik ben een echte verbinder”, staat vaak in sollicitatiebrieven en LinkedIn-profielen. ‘Verbindend vermogen’ is volgens de Raad voor het Openbaar Bestuur dé nieuwe kerncompetentie voor de overheid. Dat klinkt mooi, maar wat is een verbinder eigenlijk? Is het de nieuwe ‘mensen-mens’, iemand die openstaat voor de ander, wiens deur altijd open staat? Of is het de netwerker, die er actief op uit gaat om contacten te leggen? Of iemand die de angel uit conflicten weet te halen? Hoog tijd om te onderzoeken wat verbinden eigenlijk is. En wat niet.

 

Burgerparticipatie, overheidsparticipatie, interactieve beleidsvorming, kanteling: er zijn in het openbaar bestuur veel termen in omloop die de wens uitdrukken dat de overheid niet alles alleen bedenkt. Er moet dus verbonden worden. Door politici, bestuurders, adviseurs en uitvoerders. De deur staat open voor burgerinitiatieven en er wordt genetwerkt met belanghebbenden. Als er conflicten zijn of dreigen, wordt de-escalerend opgetreden. De overheid luistert, maar moet daarbij wel aan verwachtingenmanagement doen. Luisteren is iets anders dan de ander gelijk geven. Dit vraagt een balanceerkunst die een competentie op zich is. Balanceren tussen besluitvaardigheid en empathie. Tussen daadkracht tonen en draagvlak zoeken.

Lees verder op de site van de Knap Academie

Advertenties

I just don’t like her… het boemerang-effect voor vrouwen

www.topvrouwennaardetop.nl

Boemerang-effect
Clinton heeft last van backlash. Dit is het boemerang-effect dat optreedt als iemand zich niet voldoet aan voor haar (of hem!) stereotype gedrag. Vrouwen zijn aardig, zacht en verbindend. Mannen zijn daadkrachtig en uitgesproken. Hoe geëmancipeerd je ook denkt te zijn, deze stereotypen blijken diep geworteld in al onze systemen. Onderzoek toont dat steeds weer aan, en wie het van zichzelf niet wil geloven: doe deze test van de Harvard-universiteit over stereotypen.

Buiten de lijntjes: een bitch!
Uit onderzoek naar het fenomeen backlash   dat van  mannen ook verwacht wordt dat zij zich aan hun stereotype houden, maar dat zij zich op professioneel gebied meer kunnen veroorloven dan vrouwen om ervan af te wijken. Oftewel: een man mag best aardig zijn. Maar een vrouw mag niet hard zijn. Dan kleurt ze buiten de lijntjes en is ze een bitch. En vrouwen die niet aardig gevonden worden, worden minder competent geacht. Clinton moet dus wel aardig zijn.

Dan maar je mond houden?
Voor jezelf opkomen valt in de categorie ‘mannelijke eigenschappen’. Vrouwen die dit doen, worden dan ook streng beoordeeld. Dat kan ertoe leiden dat vrouwen letterlijk en figuurlijk overstemd worden. In het Witte Huis zijn vrouwen daarom begonnen met ‘amplifying’: elkaar versterken. Letterlijk. Als een vrouw in een vergadering overstemd wordt, herhaalt een andere vrouw haar. Een mooie analyse hiervan stond in de NRC van vandaag. Vanuit mijn vak als trainer en coach mocht ik een bijdrage leveren:

Gesprekstechnieken kunnen een handig steuntje in de rug zijn, maar als vrouw vaker je mond opendoen vereist ook een mentaliteitsverandering. Vrouwen willen vaak aardig gevonden worden, wat niet strookt met dominant gedrag. Volgens communicatie-adviseur Liesbeth Tettero is dit een bekend probleem. „Kijk maar naar Hillary Clinton. Zij wijkt af van de norm, omdat ze zich dominant opstelt. Daarom gaat de discussie vaak over haar likeability. Ze mag competent zijn, maar veel kiezers vinden haar niet aardig.
Toch is dat geen reden om te zwijgen, vindt Tettero. Ze stelt vrouwen tijdens haar trainingen vaak de vraag: wil je aardig of vaardig gevonden worden? „Vaak blijkt dat eerste dan toch erg belangrijk. Maar waarom eigenlijk? Jij vindt zelf ook niet iedereen aardig, dus wat maakt het uit als niet iedereen jou aardig vindt? Wees eens de bitch. In de praktijk blijkt dat anderen je assertiviteit vaak best op prijs stellen.”

Vrouwen in de gemeenteraad werken te hard?

(deze blog verscheen ook op http://www.topvrouwennaardetop.nl)

Vrouwen in gemeenteraden besteden gemiddeld 2,6 uur per week meer aan het raadswerk dan mannen. Dat blijkt uit het Nationaal Raadsledenonderzoek. Mannen besteden gemiddeld 15,2 uur aan het raadswerk, vrouwen 17,8. VSchermafbeelding 2016-01-25 om 13.45.57rouwen, raadsleden van linkse signatuur, in grote gemeenten en fractievoorzitters besteden naar verhouding de meeste tijd aan het raadswerk. Vrouwen die fractievoorzitter zijn voor een linkse partij in een grote gemeente zijn dus helemaal het haasje…

Waarom werken vrouwen zo hard?
Het onderzoeksrapport van Daadkracht constateert het verschil, maar doet geen uitspraken over de reden. Komt het door een hogere werkethiek van vrouwen? Meer perfectionisme, de lat ligt hoog? Kunnen vrouwen makkelijker meer tijd in het raadswerk steken omdat ze niet of part time werken? Of hebben ze last aan het ‘imposter syndrome’, het verschijnsel dat vrouwen denken dat ze niet goed genoeg zijn en daarom extra hard gaan werken? Of vinden ze het raadswerk gewoon zo leuk dat ze er graag meer tijd in steken?

Geen investering in de toekomst
Veel tijd steken in iets waar je ook veel energie uit krijgt, is niet zo’n probleem. Helaas blijkt uit andere onderzoeken dat vrouwen het vaker dan mannen na één periode als raadslid weer voor gezien houden. Het raadswerk valt ze tegen. Niet omdat het veel tijd kost, maar omdat ze er zo weinig resultaat mee boeken. Omdat het spel belangrijker blijkt dan de knikkers. Omdat de sfeer slecht is. Jammer. Voor de afhakers, maar ook voor de maatschappij. Continuïteit in bestuur is gebaat bij langer zittende raadsleden.

Geen eenheidsworst
Werken de vrouwen in gemeenteraden nu dus domweg te hard? Voor alle raadsleden, maar zeker voor vrouwen, is het goed om zich te realiseren hoe zij hun raadswerk zo kunnen uitvoeren dat de energiebalans op zijn minst in evenwicht is. En liever: dat ze ook energie uit het raadswerk krijgen. Dat betekent dat het raadswerk geen eenheidsworst is. 45 % van de raadsleden is niet blij met de hoeveelheid tijd die ze steken in het lezen van stukken en vergaderen. Ze zouden liever meer hun volksvertegenwoordigende taak oppakken, hup, dat gemeentehuis uit, mensen ontmoeten!

Wat houdt je tegen?
Wat let ze? Gewoon doen, zou je zeggen!? Zo simpel kan het zijn. Maar het betekent ook dat ze ‘nee’ zullen moeten zeggen tegen dingen die ze nu doen. Uit gewoonte, gevoel van verplichting, het hoort er nu eenmaal bij… De andere optie is om (nog) meer tijd aan het raadswerk te besteden. En dan komt er een moment, dat het niet meer houdbaar is dat dit geacht wordt een part time functie te zijn, naast een reguliere baan, opleiding en andere taken. Dat zie ik niet snel gebeuren. Dus, raadsleden: maak keuzes!

Dit jaar ga ik werken aan een boek over persoonlijke effectiviteit voor raadsleden. Heb je vragen waarop je in dit boek graag een antwoord op wilt, laat het me weten! De training over dit onderwerp staat op het programma bij het Periklesinstituut.