Waarom netwerken niet eng is

Een baan vind je vooral door goed te netwerken. Een activiteit waar veel mensen voor terugschrikken. Zeker op een borrel zo maar op iemand afstappen om om een baan te vragen… gênant toch…  Zeker voor meer introverte mensen is netwerken geen favoriete activiteit. Toch kunnen juist zij vaak iets wat heel goed werkt bij het netwerken, namelijk: luisteren! Netwerken is namelijk een stuk makkelijker en vooral ook leuker als je ervan uitgaat dat je altijd wel iets gemeenschappelijks hebt. En dat je elkaar dan snel leert kennen.

Er volgen meer netwerktips op dit blog, de eerste is: zoek wat je gemeenschappelijk hebt. Zie vooral ook deze film. De clou hoor je op het laatst. Zo simpel kan het zijn. Eerst kijken dus, ik kom er later op terug!

Advertenties

De eerste, de beste?

De arbeidsmarkt trekt aan, hoor ik regelmatig. Maar heel hard gaat het nog niet… De mensen die ik coach, willen heel graag aan de slag. Ze hebben te veel energie en inspiratie om thuis te zitten. De vraag die ik regelmatig hoor is: moet ik op alles solliciteren en de eerste de beste baan aannemen?

Mijn antwoord: niet de eerste, wel de beste. Of in ieder geval een baan die goed aansluit bij je behoeften en waarden. Het is echt de moeite waard om die goed te onderzoeken om daarna goed onderbouwd tegenover jezelf – en je omgeving, het UWV e.d. – te kunnen verantwoorden waarom je welke keuze maakt.

Een ontmoeting met een oud-collega van 20 jaar geleden deed mij weer denken aan hoe ik de baan waarin ik met hem samenwerkte, bemachtigd had. Ik had bij de organisatie in kwestie gesolliciteerd als voorlichter. En tot mijn vreugde mocht ik op gesprek. Dat was begin jaren ’90 ook niet vanzelfsprekend, de arbeidsmarkt was toen ook niet bepaald bloeiend. Dat gesprek verliep raar. Ik zie het nog voor me: een hoge omes zakte achterover in zijn stoel en hij verzuchtte: “Moet ik hier echt bij zijn?”. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of en zo ja hoe ik hier op had moeten reageren.

Ik kreeg de baan. Maar het bleek wel de eerste, maar niet de beste baan te zijn die ik had kunnen vinden. Het gedrag van de hoge omes in kwestie bleek een voorbode te zijn van een niet bepaald bevredigende tijd bij deze werkgever. Als junior had ik echt veel meer behoefte aan een leidinggevende die er wel was en met wie ik wel kon overleggen. En daar was geen sprake van. Had ik dit kunnen voorzien? De alarmbellen gingen wel af, maar ja, je wilt toch een baan… Bleu als ik was, heb ik dit zelf niet ter sprake gebracht. Jammer. Misschien was het dan heel anders gelopen.

Het dienstverband heeft dan ook helaas niet erg lang geduurd… Gelukkig is het wel gezellig om de oud-collega weer te zien!

En de tip? Zorg dat je een checklist hebt van de basiswaarden waaraan een baan voor jou moet voldoen. Vertrouw bij het solliciteren op je intuïtie en stel vooral vragen over waar jij behoefte aan hebt.